Von Bill Murray und seinem Film „Täglich grüsst das Murmeltier“ haben wir gelernt, dass in Punxsutawney, Pennsylvania jedes Jahr der Tag des Murmeltiers gefeiert wird. Dieses Jahr grüsst das Murmeltier jedoch aus Brüssel. In regelmäßigem Abstand treffen sich seit Anfang des Jahres Regierungschefs oder Finanzminister, um über die griechische Tragödie zu beraten. Jedes Mal fahren sie nach Hause, in der Hoffnung, dass die griechischen Probleme gelöst sind. Jedes Mal dauert es nicht lange, bevor das griechische Murmeltier wieder grüsst.
Für manche Politiker scheint dieses griechische Murmeltier ein Vielfraß zu sein. Kaum steht das Rettungspaket mit Hilfe von Europa und dem IWF, will Griechenland scheinbar noch mal über die Zinskonditionen verhandeln. Am liebsten schon kommende Woche beim nächsten Treffen der Finanzminister. Warum? Das geschnürte Rettungspaket würde Griechenland im Ernstfall Finanzierungen verschaffen, wenn der Marktzugang abgeschnitten ist. Das griechische Problem ist jedoch nicht Marktzugang, sondern die Höhe der Zinsen. Griechenland ist nun besorgt, dass die Kombination von hohen Zinsen und schwachem Wirtschaftswachstum die Staatsschuld weiter in die Höhe treiben wird. Der befürchtete Schneeballeffekt.
Viele Europafunktionäre fühlen sich immer noch solidarisch mit Griechenland und der Druck auf Deutschland, zinsgünstige Darlehen zu geben, wird in den nächsten Wochen zunehmen. Eine Schuldenexplosion wird sich jedoch auch nicht mit einem kleinen zinsgünstigen Darlehen von den anderen Euroländern so einfach verhindern lassen. Zu schlecht ist die Ausgangsposition und zu weit entfernt ist Griechenland von einem ausgeglichenen Staatshaushalt. Der Zins bestimmt nur den Schmerz, kann aber nicht die Krankheit heilen. Die Heilung muss deutlich von der griechischen Haushaltspolitik und von der griechischen Bevölkerung kommen. Es wird ein sehr steiniger und langer Weg und letztendlich sollte und kann auch eine Insolvenz nicht ausgeschlossen werden.
Im Film endet der ständig wiederkehrende Murmeltiertag erst nachdem die Hauptrolle aus eigenem Antrieb heraus eine grundlegende Wendung zum Guten nimmt. Manchmal ist das echte Leben doch wie im Film.
Dieses Stueck erschien als "Letter from...Brussels" in der Euro am Sonntag.
Wednesday, April 14, 2010
Saturday, April 10, 2010
Duitse principes
Duitsers houden van principes. Vroeg opstaan, op tijd zijn, rechtlijnigheid, prijsstabiliteit en gezonde overheidsfinanciën. Sinds de Europese Raad van twee weken geleden weten we dat Duitsland zijn principes ook weer op Europees niveau zal verdedigen. Problematisch wordt het als er over de te verdedigen principes geen eenheid is en Duitse kopstukken elkaar de kop inslaan over dogma's en principes.
In de maand voor de Dag van de Arbeid laten de vakbonden hun tanden zien. Vorige week eisten ze een wettelijke minimumloon van 8,50 euro per uur. Werkgevers en ook vooraanstaande economen reageerden prompt en trokken grommend de bovenlip op. Een minimumloon zou tot massawerkloosheid leiden. En de (Duitse) arbeidsmarkt zou nog inflexibeler worden.
Alweer een Duitse uitzondering? Minimumlonen horen in de meeste landen bij het dagelijkse leven. Niet alleen 21 van de 27 Europese lidstaten, maar ook de VS, Japan en Canada hebben een wettelijke minimumloon. De onderlinge verschillen zijn echter groot. In de EU ligt het minimumloon tussen 30 en 60 procent van het gemiddelde loon. Luxemburg is koploper met een uurloon van bijna 10 euro. De 'dekking' gaat van slechts 1 procent van de werkende bevolking in Spanje tot meer dan 16 procent in Luxemburg.
Empirische studies tonen aan dat minimumlonen positief kunnen zijn voor de werkgelegenheid, op voorwaarde dat ze slechts op een klein gedeelte van de arbeidsmarkt van toepassing zijn. Een landelijk minimumloon is inderdaad onzin. De verschillen tussen regio's, sectoren en opleidings- niveaus zijn te verschillend om een uniform minimumloon in te voeren.
Een loonondergrens kan echter ook in Duitsland een voordeel zijn. Vanaf mei 2011 staat de arbeidsmarkt er namelijk volledig open voor werknemers uit vrijwel alle Oost-Europese landen en de angst voor goedkope arbeid uit het Oosten neemt toe. Dat zou tot een neerwaartse druk op de lonen in de dienstensector kunnen leiden. Maar ook Duitse bedrijven en werkgevers zouden onder druk van de mogelijkheid van loondumping kopschuw worden. Die angst verenigt werkgevers en werknemers. Een minimumloon in bepaalde sectoren is een mooie barrière voor ongewenste markttoetreding.
Politiek en wetenschap zijn goed geadviseerd om de ouderwetse stammenstrijd snel te beëindigen. Bijten en verbetenheid en wederzijds afkammen helpen niemand. Zeker niet de Duitse economie, waarvan de achilleshiel de lage loonstijgingen van de laatste tien jaar en de zwakke particuliere consumptie waren. De typisch Duitse principes waren goed genoeg om een Europese overwinning binnen te halen. Om de Duitse economie weer op een houdbaar groeipad te krijgen, moet er een nieuw - on-Duits - principe erbij komen: bezonnenheid.
Deze column verscheen eerder in het Belgische dagblad "De Tijd".
In de maand voor de Dag van de Arbeid laten de vakbonden hun tanden zien. Vorige week eisten ze een wettelijke minimumloon van 8,50 euro per uur. Werkgevers en ook vooraanstaande economen reageerden prompt en trokken grommend de bovenlip op. Een minimumloon zou tot massawerkloosheid leiden. En de (Duitse) arbeidsmarkt zou nog inflexibeler worden.
Alweer een Duitse uitzondering? Minimumlonen horen in de meeste landen bij het dagelijkse leven. Niet alleen 21 van de 27 Europese lidstaten, maar ook de VS, Japan en Canada hebben een wettelijke minimumloon. De onderlinge verschillen zijn echter groot. In de EU ligt het minimumloon tussen 30 en 60 procent van het gemiddelde loon. Luxemburg is koploper met een uurloon van bijna 10 euro. De 'dekking' gaat van slechts 1 procent van de werkende bevolking in Spanje tot meer dan 16 procent in Luxemburg.
Empirische studies tonen aan dat minimumlonen positief kunnen zijn voor de werkgelegenheid, op voorwaarde dat ze slechts op een klein gedeelte van de arbeidsmarkt van toepassing zijn. Een landelijk minimumloon is inderdaad onzin. De verschillen tussen regio's, sectoren en opleidings- niveaus zijn te verschillend om een uniform minimumloon in te voeren.
Een loonondergrens kan echter ook in Duitsland een voordeel zijn. Vanaf mei 2011 staat de arbeidsmarkt er namelijk volledig open voor werknemers uit vrijwel alle Oost-Europese landen en de angst voor goedkope arbeid uit het Oosten neemt toe. Dat zou tot een neerwaartse druk op de lonen in de dienstensector kunnen leiden. Maar ook Duitse bedrijven en werkgevers zouden onder druk van de mogelijkheid van loondumping kopschuw worden. Die angst verenigt werkgevers en werknemers. Een minimumloon in bepaalde sectoren is een mooie barrière voor ongewenste markttoetreding.
Politiek en wetenschap zijn goed geadviseerd om de ouderwetse stammenstrijd snel te beëindigen. Bijten en verbetenheid en wederzijds afkammen helpen niemand. Zeker niet de Duitse economie, waarvan de achilleshiel de lage loonstijgingen van de laatste tien jaar en de zwakke particuliere consumptie waren. De typisch Duitse principes waren goed genoeg om een Europese overwinning binnen te halen. Om de Duitse economie weer op een houdbaar groeipad te krijgen, moet er een nieuw - on-Duits - principe erbij komen: bezonnenheid.
Deze column verscheen eerder in het Belgische dagblad "De Tijd".
Friday, April 9, 2010
Communication limbo from Frankfurt
Of course, there was no news on interest rates. The ECB decided to keep interest rates unchanged at today’s meeting. The more interesting part of the ECB meeting was on the collateral framework and the ECB’s communication on Greece.
The ECB’s assessment of the economy and the inflation outlook remained virtually unchanged. Recent indicators have confirmed the ongoing, though shaky, recovery. The ECB still expects the Eurozone economy to grow at a moderate pace in 2010. The only very slight change in the ECB’s assessment came on inflation. Price developments are now expected to remain “moderate” in stead of “subdued” at the last meeting. Despite this little stylistic change, it does not take away the fact that deflation rather than inflation will remain the biggest concern of the ECB in months ahead.
As expected, the ECB announced some changes to its collateral framework. The current crisis threshold for marketable and non-marketable assets at investment-grade level will be continued beyond the end of 2010, except for asset-backed securities. In addition, the ECB will introduce a new graded haircut scheme in January 2011 and will no longer accept debt instruments denominated in other currencies. Haircuts will be gradually increasing and at least 5%. This new system will only be applied to assets rates in the BBB+ to BBB- range and it will replace the current haircut of 5%. More details will only be revealed in July. However, sovereign bonds will apparently not fall under this new haircut scheme. For government bonds falling under the A- threshold, the old 5% haircut would continue. After all the excitement, the actual changes to the collateral framework seem to be less bold than they could have been. Whether this is a missed chance, remains to be seen.
Most time of the press conference was dedicated to Greece. Prior to the Eurozone’s decision on Greece on 25 March, the ECB had been opposing an IMF involvement, sometimes even very outspokenly. Today, Trichet had a few weak moments and did not really succeed in convincingly explaining the ECB’s u-turn. The ECB’s official position now is that it welcomes the statement on Greece. According to Trichet, Eurozone governments had to take up their responsibility and so they did. The presented joint safety net together with the IMF was a workable statement. Interestingly, there still seems to be some differences of opinion regarding the interest rates at which eventual Eurozone loans should be given to the Greek government. Differences of opinion at least with the German government. Trichet agreed with the principle that loans should be given without subsidies and considered market rates at least the interest rates with which other Eurozone countries can get funding in the market. It is doubtful whether Ms. Merkel has the same understanding of market rates.
The ECB’s walk on Greek eggshells has definitely been nothing to write home about. Crystal-clear communication looks different. However, Trichet did everything not to add fuel to the fire. He even remarked that a Greek default “was not an issue”. Anyway, once the dust has settled, the real substantial issues should emerge again. As regards Greece, it will be the Eurozone governments which have to decide and not the ECB.
All in all, denial or not, Greece is keeping the ECB in wait-and-see mode at least until the end of the year. Fiscal tightening and structural adjustment will make deflation not inflation the major worry of the year.
The ECB’s assessment of the economy and the inflation outlook remained virtually unchanged. Recent indicators have confirmed the ongoing, though shaky, recovery. The ECB still expects the Eurozone economy to grow at a moderate pace in 2010. The only very slight change in the ECB’s assessment came on inflation. Price developments are now expected to remain “moderate” in stead of “subdued” at the last meeting. Despite this little stylistic change, it does not take away the fact that deflation rather than inflation will remain the biggest concern of the ECB in months ahead.
As expected, the ECB announced some changes to its collateral framework. The current crisis threshold for marketable and non-marketable assets at investment-grade level will be continued beyond the end of 2010, except for asset-backed securities. In addition, the ECB will introduce a new graded haircut scheme in January 2011 and will no longer accept debt instruments denominated in other currencies. Haircuts will be gradually increasing and at least 5%. This new system will only be applied to assets rates in the BBB+ to BBB- range and it will replace the current haircut of 5%. More details will only be revealed in July. However, sovereign bonds will apparently not fall under this new haircut scheme. For government bonds falling under the A- threshold, the old 5% haircut would continue. After all the excitement, the actual changes to the collateral framework seem to be less bold than they could have been. Whether this is a missed chance, remains to be seen.
Most time of the press conference was dedicated to Greece. Prior to the Eurozone’s decision on Greece on 25 March, the ECB had been opposing an IMF involvement, sometimes even very outspokenly. Today, Trichet had a few weak moments and did not really succeed in convincingly explaining the ECB’s u-turn. The ECB’s official position now is that it welcomes the statement on Greece. According to Trichet, Eurozone governments had to take up their responsibility and so they did. The presented joint safety net together with the IMF was a workable statement. Interestingly, there still seems to be some differences of opinion regarding the interest rates at which eventual Eurozone loans should be given to the Greek government. Differences of opinion at least with the German government. Trichet agreed with the principle that loans should be given without subsidies and considered market rates at least the interest rates with which other Eurozone countries can get funding in the market. It is doubtful whether Ms. Merkel has the same understanding of market rates.
The ECB’s walk on Greek eggshells has definitely been nothing to write home about. Crystal-clear communication looks different. However, Trichet did everything not to add fuel to the fire. He even remarked that a Greek default “was not an issue”. Anyway, once the dust has settled, the real substantial issues should emerge again. As regards Greece, it will be the Eurozone governments which have to decide and not the ECB.
All in all, denial or not, Greece is keeping the ECB in wait-and-see mode at least until the end of the year. Fiscal tightening and structural adjustment will make deflation not inflation the major worry of the year.
Export-led recovery still alive
German exports increased by 5.1% MoM in February, almost offsetting the sharp 6.5% drop in January. At the same time, imports only increased by 0.2% MoM, from 5.6% in January. As a consequence, the trade surplus widened to 12.1 billion euro, from 8.7 billion euro in January.
Today’s sharp increase in German exports was not, yet, enough to turn net exports into a growth driver in the first quarter but it clearly shows that the export-led recovery is still in tact.
Now that all monthly data for February has been published, it is time for a brief intermediate assessment of the German economy. Indeed, the month February had something for everyone; for the advocates of a German double-dip as well as for the camp of an ongoing recovery. With disappointing industrial production, stagnating new orders and weak private consumption, first quarter growth looked set to be flat, at best. Today’s exports open the door for upcoming surprises.
Nevertheless, it would be foolish to now advocate the end of the German recovery. First of all, the jury on the first quarter is still out. While February numbers have been strongly influenced by adverse weather conditions, it only needs a little positive surprise in March to return the German economy to a positive growth path. Secondly, the largest part of the government’s public investment programs still has to reach the economy. And finally, most leading indicators point Northwards. Order books are filling, business expectations are approaching historical highs and employment has grown actually grown in the first quarter. Positive growth surprises are still in the pipeline. Under the surface of the February snow blanket, something good is brewing.
Today’s sharp increase in German exports was not, yet, enough to turn net exports into a growth driver in the first quarter but it clearly shows that the export-led recovery is still in tact.
Now that all monthly data for February has been published, it is time for a brief intermediate assessment of the German economy. Indeed, the month February had something for everyone; for the advocates of a German double-dip as well as for the camp of an ongoing recovery. With disappointing industrial production, stagnating new orders and weak private consumption, first quarter growth looked set to be flat, at best. Today’s exports open the door for upcoming surprises.
Nevertheless, it would be foolish to now advocate the end of the German recovery. First of all, the jury on the first quarter is still out. While February numbers have been strongly influenced by adverse weather conditions, it only needs a little positive surprise in March to return the German economy to a positive growth path. Secondly, the largest part of the government’s public investment programs still has to reach the economy. And finally, most leading indicators point Northwards. Order books are filling, business expectations are approaching historical highs and employment has grown actually grown in the first quarter. Positive growth surprises are still in the pipeline. Under the surface of the February snow blanket, something good is brewing.
Thursday, April 8, 2010
Production disappointment
German industrial production remained on hold in February. What’s more disappointing is the downward revision of the January number to a meagre growth of 0.1% MoM, from initially 0.6% MoM. While the production of capital goods increased by 1.5% MoM, the production of consumer goods dropped by 2.3% MoM. At the same time, the construction sector was not, yet, able to shrug off the impact from the harsh winter, only increasing by 1%, from a 14.2% decline in February.
Today’s disappointing industrial production numbers have increased the likelihood of another weak quarter after the economy’s standstill in the fourth quarter.
Looking ahead, unless March has some real good surprises in the offing, strong growth will only return in the second quarter. However, there is hardly any reason to become pessimistic again. All ingredients for a catching up of the economy are there. The largest part of the government’s public investment programs still has to reach the economy. Moreover, order books are filling, business expectations are approaching historical highs and employment has grown actually grown in the first quarter. The first quarter weakness was temporary, not structural. It simply takes a while before the economy gets rid of the snow blanket.
Today’s disappointing industrial production numbers have increased the likelihood of another weak quarter after the economy’s standstill in the fourth quarter.
Looking ahead, unless March has some real good surprises in the offing, strong growth will only return in the second quarter. However, there is hardly any reason to become pessimistic again. All ingredients for a catching up of the economy are there. The largest part of the government’s public investment programs still has to reach the economy. Moreover, order books are filling, business expectations are approaching historical highs and employment has grown actually grown in the first quarter. The first quarter weakness was temporary, not structural. It simply takes a while before the economy gets rid of the snow blanket.
Saturday, March 27, 2010
Wie niet betaalt, bepaalt
De Europese Raad van donderdag was een mijlpaal in de Europese geschiedenis. Het tijdperk van Duitse goedmoedigheid is definitief afgelopen. Duitsland geeft een nieuwe definitie aan zijn rol als stabiliserende factor in de eurozone.
Sinds de oprichting van de Europese Unie heeft Duitsland vaak de rol van Europese rekenmeester gespeeld. Europees belang kwam vrijwel altijd voor nationaal belang. Dat was het programma in de 16 jaar van Helmut Kohl. Bondskanselier Angela Merkel leek aanvankelijk haar grote mentor te volgen door de portemonnee te openen. Bijvoorbeeld tijdens de jongste onderhandelingen over de EU-begroting.
Nu gaat de Duitse vinger op de knip. Tante Angie wil niet meer. Het rommelt in haar eigen coalitie. De grote verkiezingsbelofte van substantiële belastingverlagingen en een hervorming van het belastingstelsel zijn op de lange baan geschoven, omwille van de overheidsfinanciën.
Het verrast dan ook niet dat een brede Duitse meerderheid geen enkele Duitse belastingcent aan de Grieken wil geven. Nationaal belang komt nu voor Europees belang.
Daarmee zet Merkel een trend voort, die al onder haar voorganger Gerhard Schröder was begonnen. Onder Schröder verwaterden de Europese begrotingsregels en werd ook de basis gelegd voor de huidige malaise.
Sinds Frankrijk en Duitsland beide de regels aan hun laars lapten, blijkt de preventieve kracht van het Europese Stabiliteitspact nog slechts een tandeloze papieren tijger.
Toch is er een groot verschil tussen Schröder en Merkel. Schröder koos voor het nationaal belang uit een positie van zwakte, Merkel kiest voor het nationaal belang uit een positie van sterkte.
Wat op het eerste gezicht een egomane actie lijkt, kan op het tweede gezicht en op termijn de stabiliteit van de eurozone verbeteren. Een Griekse redding schept een precedent voor mogelijke nieuwe 'Griekse' gevallen in de toekomst. De optie van louter eurozone-leningen is dan niet houdbaar.
Beter dan nu met een ad-hocoplossing te komen, is een structurele oplossing vinden voor de weeffouten van de monetaire unie. Met het voorstel om het Internationaal Monetair Fonds bij een Griekse redding te betrekken, zet Duitsland het mes op de Franse keel. Een gezamenlijke actie van de EU en het IMF kan ook in de toekomst functioneren. Als landen de betrokkenheid van het IMF afwijzen, moeten ze spoedig de onderwerpen 'crisis resolution mechanism' en 'preventieve controle' aanpakken. Stok en wortel op zijn Duits.
Europese solidariteit betekent voor sommigen nog steeds dat Duitsland zonder morren de portemonnee opentrekt. Merkel maakt korte metten met dat idee. Door de vinger op de knip te houden, heeft Merkel de mogelijkheid de eurozone een nieuwe vorm en een nieuw leven te geven.
Duitsland claimt nog steeds de rol van stabilisator en rekenmeester. Dit keer echter niet in de rol van Sinterklaas, maar in de rol van Zeeuws Meisje: 'Geen cent te veel hoor!'
Deze column verscheen eerder in het Belgische dagblad "De Tijd".
Sinds de oprichting van de Europese Unie heeft Duitsland vaak de rol van Europese rekenmeester gespeeld. Europees belang kwam vrijwel altijd voor nationaal belang. Dat was het programma in de 16 jaar van Helmut Kohl. Bondskanselier Angela Merkel leek aanvankelijk haar grote mentor te volgen door de portemonnee te openen. Bijvoorbeeld tijdens de jongste onderhandelingen over de EU-begroting.
Nu gaat de Duitse vinger op de knip. Tante Angie wil niet meer. Het rommelt in haar eigen coalitie. De grote verkiezingsbelofte van substantiële belastingverlagingen en een hervorming van het belastingstelsel zijn op de lange baan geschoven, omwille van de overheidsfinanciën.
Het verrast dan ook niet dat een brede Duitse meerderheid geen enkele Duitse belastingcent aan de Grieken wil geven. Nationaal belang komt nu voor Europees belang.
Daarmee zet Merkel een trend voort, die al onder haar voorganger Gerhard Schröder was begonnen. Onder Schröder verwaterden de Europese begrotingsregels en werd ook de basis gelegd voor de huidige malaise.
Sinds Frankrijk en Duitsland beide de regels aan hun laars lapten, blijkt de preventieve kracht van het Europese Stabiliteitspact nog slechts een tandeloze papieren tijger.
Toch is er een groot verschil tussen Schröder en Merkel. Schröder koos voor het nationaal belang uit een positie van zwakte, Merkel kiest voor het nationaal belang uit een positie van sterkte.
Wat op het eerste gezicht een egomane actie lijkt, kan op het tweede gezicht en op termijn de stabiliteit van de eurozone verbeteren. Een Griekse redding schept een precedent voor mogelijke nieuwe 'Griekse' gevallen in de toekomst. De optie van louter eurozone-leningen is dan niet houdbaar.
Beter dan nu met een ad-hocoplossing te komen, is een structurele oplossing vinden voor de weeffouten van de monetaire unie. Met het voorstel om het Internationaal Monetair Fonds bij een Griekse redding te betrekken, zet Duitsland het mes op de Franse keel. Een gezamenlijke actie van de EU en het IMF kan ook in de toekomst functioneren. Als landen de betrokkenheid van het IMF afwijzen, moeten ze spoedig de onderwerpen 'crisis resolution mechanism' en 'preventieve controle' aanpakken. Stok en wortel op zijn Duits.
Europese solidariteit betekent voor sommigen nog steeds dat Duitsland zonder morren de portemonnee opentrekt. Merkel maakt korte metten met dat idee. Door de vinger op de knip te houden, heeft Merkel de mogelijkheid de eurozone een nieuwe vorm en een nieuw leven te geven.
Duitsland claimt nog steeds de rol van stabilisator en rekenmeester. Dit keer echter niet in de rol van Sinterklaas, maar in de rol van Zeeuws Meisje: 'Geen cent te veel hoor!'
Deze column verscheen eerder in het Belgische dagblad "De Tijd".
Thursday, March 25, 2010
Eurozone opens safety net for Greece
Is this now finally it? Yesterday night, Eurozone leaders cut the Gordian knot and came up with a long-awaited "blueprint" for how to deal with the Greek fiscal crisis. The Eurozone countries have presented a package, “involving substantial International Monetary Fund financing and a majority of European financing”. According to the statement Eurozone countries “are ready to contribute to coordinated bilateral loans”. Any financial aid must be an “ultima ratio” which means the aid will only be given if Greece cannot raise enough funds from the markets. According to the Eurozone statement, Eurozone countries would contribute bilateral loans in proportion to their shares in the capital key of the ECB. These loans would be given at market interest rates and not at an average Eurozone rate. The coordinated bilateral loans would have to be agreed unanimously by all Eurozone countries which actually means that Germany (or any other country) could still stop Eurozone aid.
With the now found solution, both France and Germany could limit damage to their public image. The German government could push through its demand to bring the IMF on board, while France can still emphasise the European character of any future aid package to Greece. The two biggest losers of the last days are the European Commission and the ECB which until the very last moment objected against bringing the IMF on board.
Looking ahead, the jury is still out whether the Eurozone's statement will benefit or harm the Eurozone. While some market participants could see the IMF involvement as evidence of incapacity, the long-term impact could be better than some might think. Now the Eurozone has a credible instrument to temporarily bypass the constructional flaws of the European Treaty. The now presented toolbox is probably a better precedent for future cases than any other ad hoc solution. However, it is also obvious that the Eurozone needs to polish up its fiscal framework quickly. Better prevention and a functioning crisis resolution mechanism have become indispensable.
As so often in European decision-making, the way to a solution was messy. However, in the end it is only the results that count. Once the dust has settled, yesterday’s blueprint could prove to be the best solution. Essentially, yesterday's agreement confirms that the Eurozone will not let Greece go down without opening the door for possible future free riders. European solidarity still exits but it does not come for free. Neither for the givers, nor for the takers of this solidarity.
With the now found solution, both France and Germany could limit damage to their public image. The German government could push through its demand to bring the IMF on board, while France can still emphasise the European character of any future aid package to Greece. The two biggest losers of the last days are the European Commission and the ECB which until the very last moment objected against bringing the IMF on board.
Looking ahead, the jury is still out whether the Eurozone's statement will benefit or harm the Eurozone. While some market participants could see the IMF involvement as evidence of incapacity, the long-term impact could be better than some might think. Now the Eurozone has a credible instrument to temporarily bypass the constructional flaws of the European Treaty. The now presented toolbox is probably a better precedent for future cases than any other ad hoc solution. However, it is also obvious that the Eurozone needs to polish up its fiscal framework quickly. Better prevention and a functioning crisis resolution mechanism have become indispensable.
As so often in European decision-making, the way to a solution was messy. However, in the end it is only the results that count. Once the dust has settled, yesterday’s blueprint could prove to be the best solution. Essentially, yesterday's agreement confirms that the Eurozone will not let Greece go down without opening the door for possible future free riders. European solidarity still exits but it does not come for free. Neither for the givers, nor for the takers of this solidarity.
Subscribe to:
Posts (Atom)