German businesses defied sovereign debt worries as the Ifo index rebounded in June. The headline index increased to 101.8, from 101.5; its highest level since May 2008. The current assessment continued its recent upward trend and increased to 101.1, from 99.4. At the same time, the expectations component dropped for the second consecutive month, decreasing to 102.4, from 103.7.
Right now, the only worry of the German economy should be sluggish domestic demand. The export engine is humming and should make the second quarter a real smash. For the time being, the inventory cycle, strong global demand and the weak euro will continue to support the export-led recovery. Some unexpected support for the German economy could now come from the Far East. The Chinese announcement to allow for a more flexible currency - if implemented - would benefit German exports. China has significantly gained importance as an export destination. Over the last year, German exports to China have increased by almost 70%.
Today’s Ifo reading shows that grass-rooted German businesses seem to be looking through the sovereign debt worries and recent market turmoil. They keep it simple and look at the upshots of the current crisis: the weaker euro. Of course, the current growth dynamics will slow down eventually. However, for the time being, the German export engine is running smoothly, making Germany the economic powerhouse of the Eurozone.
Tuesday, June 22, 2010
Friday, June 11, 2010
Masterly reticent
After months and months of exciting and surprising ECB press conferences, today’s meeting brought some welcome boredom. As expected, the ECB kept interest rates unchanged at today’s meeting. The most important announcement came on the ECB’s liquidity provision: the ECB decided to return its 3-months LTROs to crisis mode of full allotment and fixed rates until the end of September.
The ECB’s assessment of the economy and the inflation outlook were almost a verbatim copy of the May assessment. The recovery remains on track and the ECB has become more positive on the first half of the year. However, president Trichet continued to stress unusually high uncertainty. Turning to inflation, President Trichet reiterated last month’s distinction between headline inflation and domestic price pressures. While strong global growth and energy prices could still lead to higher headline inflation, the ECB expects domestic price pressure to remain low.
This cautiously positive outlook was confirmed by the latest ECB staff projections. For 2010, both the growth and inflation outlook were slightly revised upwards from the March forecasts. For 2011, growth expectations have been lowered. In detail, ECB staff expects GDP growth to come in at 1.0% in 2010 and 1.2% in 2011 (from 0.8% and 1.5%). As regards inflation, ECB staff now expects headline inflation at 1.5% in 2010 (from 1.2%) and 1.6% (from 1.5%) in 2011. Inflationary pressure looks different. It did not come as a surprise that the current level of interest rates remains “appropriate” – a clear hint of the ECB’s intent to keep rates on hold in the near term.
As expected, most questions at today’s press conference were on the ECB’s de facto quantitative easing and the clumsy communication around it. Trichet repeated earlier comments and speeches, stressing that the bond purchase programme was necessary to ensure an effective functioning of monetary transmission in all market segments. He did not give any additional details on the planned total amount of the programme or the regional focus. To ensure that certain Bundesbankers do not get overcome with fear of hyperinflation, Trichet emphasised the ECB’s determination to maintain price stability. The ECB remains “inflexibly attached to price stability”.
Trichet also stressed the sterilisation of the bond purchases. However, it is rather a pseudo sterilisation if banks can still get abundant liquidity at the ECB. And this will not change soon. Today, the ECB announced it would extend the 3-month LTROs with full allotment and fixed rates until the end of September. Possible liquidity needs stemming from the maturing one-year LTRO at the end of June will be smoothed. Moreover, the high level of deposits at the ECB does not only reflect increased money market tensions but should also work as a buffer. In fact, this implies that ample liquidity will remain in the interbank market until the end of the year.
To sum up, the ECB has again moved into a wait-and-see position. The ECB confirmed its inflation-fighting spirit, while at the same time providing ample liquidity at least until the end of the year. After several u-turns, clumsy communication and sharp criticism, the ECB today tried to recover its old poise. President Trichet was back in shape, being masterly reticent.
The ECB’s assessment of the economy and the inflation outlook were almost a verbatim copy of the May assessment. The recovery remains on track and the ECB has become more positive on the first half of the year. However, president Trichet continued to stress unusually high uncertainty. Turning to inflation, President Trichet reiterated last month’s distinction between headline inflation and domestic price pressures. While strong global growth and energy prices could still lead to higher headline inflation, the ECB expects domestic price pressure to remain low.
This cautiously positive outlook was confirmed by the latest ECB staff projections. For 2010, both the growth and inflation outlook were slightly revised upwards from the March forecasts. For 2011, growth expectations have been lowered. In detail, ECB staff expects GDP growth to come in at 1.0% in 2010 and 1.2% in 2011 (from 0.8% and 1.5%). As regards inflation, ECB staff now expects headline inflation at 1.5% in 2010 (from 1.2%) and 1.6% (from 1.5%) in 2011. Inflationary pressure looks different. It did not come as a surprise that the current level of interest rates remains “appropriate” – a clear hint of the ECB’s intent to keep rates on hold in the near term.
As expected, most questions at today’s press conference were on the ECB’s de facto quantitative easing and the clumsy communication around it. Trichet repeated earlier comments and speeches, stressing that the bond purchase programme was necessary to ensure an effective functioning of monetary transmission in all market segments. He did not give any additional details on the planned total amount of the programme or the regional focus. To ensure that certain Bundesbankers do not get overcome with fear of hyperinflation, Trichet emphasised the ECB’s determination to maintain price stability. The ECB remains “inflexibly attached to price stability”.
Trichet also stressed the sterilisation of the bond purchases. However, it is rather a pseudo sterilisation if banks can still get abundant liquidity at the ECB. And this will not change soon. Today, the ECB announced it would extend the 3-month LTROs with full allotment and fixed rates until the end of September. Possible liquidity needs stemming from the maturing one-year LTRO at the end of June will be smoothed. Moreover, the high level of deposits at the ECB does not only reflect increased money market tensions but should also work as a buffer. In fact, this implies that ample liquidity will remain in the interbank market until the end of the year.
To sum up, the ECB has again moved into a wait-and-see position. The ECB confirmed its inflation-fighting spirit, while at the same time providing ample liquidity at least until the end of the year. After several u-turns, clumsy communication and sharp criticism, the ECB today tried to recover its old poise. President Trichet was back in shape, being masterly reticent.
Thursday, June 10, 2010
Europees spaarkampioen
Duitsers zijn zuinig. In een land waar harddiscounters zoals Aldi en Lidl bijna 50 procent marktaandeel hebben en grote mediawinkels met de slogan 'Geiz ist geil' (gierig is geil) klanten lokken, is spaarzaamheid volkssport. In heel Europa staat Duitsland met bondskanselier Angela Merkel sinds de Griekse crisis bekend als Europees spaarkampioen. Met het grootste bezuinigingspakket uit de geschiedenis van het land probeert de Duitse regering nu Europa een nieuwe les te leren.
De Duitse regering wil tot 2014 rond 80 miljard euro bezuinigen. Dat is fors, en meer dan 3 procent van het bruto binnenlands product is niet niks. Bespaard wordt vooral op sociale zekerheid, de publieke sector en defensie. Maar ook het bedrijfsleven moet meedoen. De regering wil een belasting op financiële transacties introduceren. Het liefst in Europese samenwerking, maar desnoods ook alleen. Bovendien komen er hogere lasten voor kernenergie en een vliegtaks. Op het eerste gezicht een uitgebalanceerd plan, maar de verwachte hogere inkomsten zijn nog steeds luchtspiegelingen, de bezuinigingen op sociale zekerheid zijn concreet.
Met de bezuinigingen toont Merkel vastberadenheid. Toch ontbreekt weer moed. De regering heeft alleen dat gedaan waarvoor het afgelopen jaar is gekozen. Iets te veel bezuinigd om het pakket nog sociaal te kunnen noemen, iets te weinig subsidies voor bedrijven gekort, maar ook geen nieuwe lasten voor de grote meerderheid. Vlees noch vis dus. Er komt geen verhoging van de btw of de inkomstenbelasting, de regering houdt zich aan de grondwettelijke schuldrem en op onderwijs wordt ook niet bezuinigd.
De regering heeft een kans gemist om brede steun bij de bevolking te krijgen. Het sociaal klimaat zal kouder worden. Er was nochtans niet veel nodig geweest. Denk maar aan een tijdelijke vermogensbelasting of een tijdelijke verhoging van het hoogste inkomenstarief. De regering heeft de kans voorbij laten gaan om subsidies en aftrekposten aan te pakken en een bredere hervorming van het belastingstelsel op te zetten.
In het binnenland zal de regering door de nieuwe plannen moeilijk scoren. Er bestaat zelfs het risico op een grotere kloof tussen arm en rijk. In Europa heeft de Duitse regering nu betere kaarten. Het begrotingstekort duikt met de nieuwe maatregelen waarschijnlijk al in 2012 weer onder de Maastrichtgrens van 3 procent. En dat als een van de eerste in de eurozone. Dat is morele steun voor de Zuid-Europese landen, maar verhoogt vooral de druk op landen als België, Nederland en Frankrijk om ambitieus te bezuinigen. De Europese spaarkampioen geeft een duidelijk signaal: ook wij knippen bonnetjes en gaan voor in de gang naar de Aldi.
Deze column verscheen eerder in het Belgische dagblad "De Tijd"
De Duitse regering wil tot 2014 rond 80 miljard euro bezuinigen. Dat is fors, en meer dan 3 procent van het bruto binnenlands product is niet niks. Bespaard wordt vooral op sociale zekerheid, de publieke sector en defensie. Maar ook het bedrijfsleven moet meedoen. De regering wil een belasting op financiële transacties introduceren. Het liefst in Europese samenwerking, maar desnoods ook alleen. Bovendien komen er hogere lasten voor kernenergie en een vliegtaks. Op het eerste gezicht een uitgebalanceerd plan, maar de verwachte hogere inkomsten zijn nog steeds luchtspiegelingen, de bezuinigingen op sociale zekerheid zijn concreet.
Met de bezuinigingen toont Merkel vastberadenheid. Toch ontbreekt weer moed. De regering heeft alleen dat gedaan waarvoor het afgelopen jaar is gekozen. Iets te veel bezuinigd om het pakket nog sociaal te kunnen noemen, iets te weinig subsidies voor bedrijven gekort, maar ook geen nieuwe lasten voor de grote meerderheid. Vlees noch vis dus. Er komt geen verhoging van de btw of de inkomstenbelasting, de regering houdt zich aan de grondwettelijke schuldrem en op onderwijs wordt ook niet bezuinigd.
De regering heeft een kans gemist om brede steun bij de bevolking te krijgen. Het sociaal klimaat zal kouder worden. Er was nochtans niet veel nodig geweest. Denk maar aan een tijdelijke vermogensbelasting of een tijdelijke verhoging van het hoogste inkomenstarief. De regering heeft de kans voorbij laten gaan om subsidies en aftrekposten aan te pakken en een bredere hervorming van het belastingstelsel op te zetten.
In het binnenland zal de regering door de nieuwe plannen moeilijk scoren. Er bestaat zelfs het risico op een grotere kloof tussen arm en rijk. In Europa heeft de Duitse regering nu betere kaarten. Het begrotingstekort duikt met de nieuwe maatregelen waarschijnlijk al in 2012 weer onder de Maastrichtgrens van 3 procent. En dat als een van de eerste in de eurozone. Dat is morele steun voor de Zuid-Europese landen, maar verhoogt vooral de druk op landen als België, Nederland en Frankrijk om ambitieus te bezuinigen. De Europese spaarkampioen geeft een duidelijk signaal: ook wij knippen bonnetjes en gaan voor in de gang naar de Aldi.
Deze column verscheen eerder in het Belgische dagblad "De Tijd"
Tuesday, June 1, 2010
Spring revival continues
German unemployment decreased by a non-seasonally adjusted 164,800 in May. Officially, 3.242 million Germans are currently unemployed. This is the lowest level since November 2009. In seasonally-adjusted terms, unemployment dropped by 45,000, pushing the seasonally-adjusted unemployment rate to 7.7%, from 7.8% in April. This is the lowest unemployment rate since December 2008 and illustrates the strong Spring revival of the German labour market.
The bogey of mass unemployment has been shooed away. Successful labour market reforms, the government’s famous crisis tool of short-work schemes and companies’ prudence have made the labour market the bright spot of the recession. Even better, the labour market seems to turn much earlier than many had thought. Leading indicators, historical evidence and latest promising recruitment plans all suggest that the current positive trend on the German labour market will continue in the coming months. It should only be a matter of a few months before the unemployment rate returns to its pre-crisis level.
Despite the labour market’s success story, policy complacency would be misplaced. The positive trend of recent months should be used to unwind the labour market crisis measures and to return to active employment growth policies. In this context, the recent decision from the German government to extend the famous short-work schemes once again until March 2012 was the easiest but probably also most dangerous solution. It only postpones but does not solve the exit problem.
The bogey of mass unemployment has been shooed away. Successful labour market reforms, the government’s famous crisis tool of short-work schemes and companies’ prudence have made the labour market the bright spot of the recession. Even better, the labour market seems to turn much earlier than many had thought. Leading indicators, historical evidence and latest promising recruitment plans all suggest that the current positive trend on the German labour market will continue in the coming months. It should only be a matter of a few months before the unemployment rate returns to its pre-crisis level.
Despite the labour market’s success story, policy complacency would be misplaced. The positive trend of recent months should be used to unwind the labour market crisis measures and to return to active employment growth policies. In this context, the recent decision from the German government to extend the famous short-work schemes once again until March 2012 was the easiest but probably also most dangerous solution. It only postpones but does not solve the exit problem.
Tuesday, May 25, 2010
Van Iron Lady naar Frau Smeedijzer
Europa begrijpt Duitsland niet meer. Slag om slinger van mening veranderen, deels met een complete ommezwaai tot gevolg, en onbegrijpelijke soloacties hebben de Duitse regering en bondskanselier van de Europese kernploeg naar de B-ploeg verstoten. Voor de toekomst van Europa is het cruciaal dat Merkel haar politieke strategie bijstelt. Minder draaien en keren en solo slim spelen, meer teamwork en duidelijkheid verschaffen.
Sinds het begin van de crisis stonden de Europese partners steeds vaker het hoofd te schudden bij de slingerkoers van Angela Merkel. Eerst regeerde ze samen met de sociaaldemocratische partij, nu met de liberale. De wisselvallige houding, en de overmatige aandacht voor de opiniepeilingen van de dag: het loopt als een rode draad door het crisismanagement van de Duitse regering. Voor de rest van Europa lijkt het als of Merkel wankelmoedig, aarzelend en zonder concept is.
Dat is niet zo. Het Duitse economische beleid kan duidelijk worden verklaard. Merkel volgt sinds het begin van de crisis een tweepijlerstrategie. De eerste pijler kan het best worden beschreven als 'wat goed is voor Duitsland, moet ook goed zijn voor Europa'. De tweede pijler is de laatste opiniepeiling en de mening van de meerderheid van het Duitse volk.
De eerste pijler van Merkels strategie was vooral in de eerste fase van de financiële en economische crisis opvallend. Heel vaak was het nee zeggen tegen Europa, maar 'ja' aan Duitsland. Een Europese oplossing om spaargelden te garanderen? Nein, maar iets later stond Merkel voor de camera met de belofte aan de Duitse bevolking dat alle spaargelden veilig waren. Een Europees stimuleringspakket? Nein, maar iets later had Duitsland zijn eigen pakket, het grootste van alle Europese landen. En later zelfs nog een tweede pakket. De Europese dimensie van de problemen werd ontkend of onderschat. Het Duitse belang stond voorop.
De voormalige Duitse bondskanselier Gerhard Schröder zei ooit dat een Duitse politicus zich slechts van drie dingen iets moet aantrekken: 'Bild, BamS und Glotze' (Bild, het zusterblad Bild am Sonntag en de buis). De tweede pijler van Merkels economisch beleid gaat duidelijk terug op haar voorganger Schröder. In de laatste fase van de crisis, de schuldencrisis, werd de publieke opinie bepalend voor het Duitse beleid. In Duitsland was en is een brede meerderheid tegen financiële steun aan andere Europese landen. De Duitsers hebben destijds hun geliefde D-Mark ingeleverd in de veronderstelling en met de belofte dat de euro een stabiele munt zou zijn. Alle andere landen moesten de Duitse stabiliteitscultuur volgen. Het oplossen van de Griekse problemen met Duits belastinggeld ligt meer dan gevoelig.
Een blik in de Duitse Bild-Zeitung zegt alles. Hier zijn alle Grieken bedriegers, sjoemelaars en uitvreters. De bondskanselier wekt de schijn van instemming door deze geluiden niet tegen te spreken. Dat verklaart waarom Merkel steun voor Griekenland zo lang mogelijk probeerde uit te stellen.
De felle kritiek op Merkels beleid ten aanzien van de Griekse crisis is begrijpelijk, maar de resultaten spreken eigenlijk voor Merkel. De Duitse maatregelen ter stimulering van de economie, denk maar aan de fameuze slooppremie of gesubsidieerd deeltijds werk, waren niet alleen toonaangevend voor Europa. Ze waren ook succesvol. Alleen de Duitse exportsector werd door de recessie getroffen. De binnenlandse vraag bleef enigszins overeind en de werkloosheid steeg nauwelijks. De Duitse economie kwam als een van de eersten uit de recessie en zal de komende jaren waarschijnlijk de groeimotor van Europa zijn. Het is ook de vraag of de Griekse regering bereid was geweest tot het doorvoeren van forse bezuinigingen als Merkel vroeger had ingestemd met financiële steun. De tactiek om de Grieken zo lang aan het lijntje te houden was zo slecht niet.
Sinds het reddingspakket voor Griekenland is het evenwel duidelijk dat de problemen van de Eurozone niet meer op te lossen zijn met Merkels tweepijler-strategie. Angela Merkel heeft het nog niet gemerkt. De nieuwste Duitse egotrip van afgelopen week om de financiële markten in hun eentje aan banden te leggen was het laatste hoogtepunt van de tweepijler- strategie. De publieke opinie en de politieke oppositie vragen om de financiële sector in de hoek te zetten, de Duitse regering luistert gedwee. Natuurlijk is een verbod op speculatieve transacties geen slechte zaak, maar niet als het slechts door één land wordt geïntroduceerd.
In plaats van stabiliteit heeft de Duitse regering nu voor nieuwe verwarring gezorgd. Als Merkel de markten echt had willen stabiliseren, had zij alle aarzelingen achter zich gelaten en luid en duidelijk haar engagement voor het Europese plan van 750 miljard euro bevestigd. Uitgerekend dit plan heeft het potentieel om de huidige crisis op te lossen, maar alleen als het ook echt wordt doorgevoerd. Het is de hoogste tijd voor alle landen om hun verplichtingen nu na te komen.
De crisis is inmiddels in een nieuwe fase beland. Na de bankencrisis, de recessie en de Griekse crisis, is er nu de schuldencrisis en zelfs een existentiële crisis. De toekomst van de Eurozone staat op het spel. Nationale egotrips helpen nu niet meer. Angela Merkel moet een nieuwe pijler aan haar strategie toevoegen: rechtlijnigheid in verbondenheid.
Dit stuk verscheen eerder in het Belgische dagblad "De Morgen"
Sinds het begin van de crisis stonden de Europese partners steeds vaker het hoofd te schudden bij de slingerkoers van Angela Merkel. Eerst regeerde ze samen met de sociaaldemocratische partij, nu met de liberale. De wisselvallige houding, en de overmatige aandacht voor de opiniepeilingen van de dag: het loopt als een rode draad door het crisismanagement van de Duitse regering. Voor de rest van Europa lijkt het als of Merkel wankelmoedig, aarzelend en zonder concept is.
Dat is niet zo. Het Duitse economische beleid kan duidelijk worden verklaard. Merkel volgt sinds het begin van de crisis een tweepijlerstrategie. De eerste pijler kan het best worden beschreven als 'wat goed is voor Duitsland, moet ook goed zijn voor Europa'. De tweede pijler is de laatste opiniepeiling en de mening van de meerderheid van het Duitse volk.
De eerste pijler van Merkels strategie was vooral in de eerste fase van de financiële en economische crisis opvallend. Heel vaak was het nee zeggen tegen Europa, maar 'ja' aan Duitsland. Een Europese oplossing om spaargelden te garanderen? Nein, maar iets later stond Merkel voor de camera met de belofte aan de Duitse bevolking dat alle spaargelden veilig waren. Een Europees stimuleringspakket? Nein, maar iets later had Duitsland zijn eigen pakket, het grootste van alle Europese landen. En later zelfs nog een tweede pakket. De Europese dimensie van de problemen werd ontkend of onderschat. Het Duitse belang stond voorop.
De voormalige Duitse bondskanselier Gerhard Schröder zei ooit dat een Duitse politicus zich slechts van drie dingen iets moet aantrekken: 'Bild, BamS und Glotze' (Bild, het zusterblad Bild am Sonntag en de buis). De tweede pijler van Merkels economisch beleid gaat duidelijk terug op haar voorganger Schröder. In de laatste fase van de crisis, de schuldencrisis, werd de publieke opinie bepalend voor het Duitse beleid. In Duitsland was en is een brede meerderheid tegen financiële steun aan andere Europese landen. De Duitsers hebben destijds hun geliefde D-Mark ingeleverd in de veronderstelling en met de belofte dat de euro een stabiele munt zou zijn. Alle andere landen moesten de Duitse stabiliteitscultuur volgen. Het oplossen van de Griekse problemen met Duits belastinggeld ligt meer dan gevoelig.
Een blik in de Duitse Bild-Zeitung zegt alles. Hier zijn alle Grieken bedriegers, sjoemelaars en uitvreters. De bondskanselier wekt de schijn van instemming door deze geluiden niet tegen te spreken. Dat verklaart waarom Merkel steun voor Griekenland zo lang mogelijk probeerde uit te stellen.
De felle kritiek op Merkels beleid ten aanzien van de Griekse crisis is begrijpelijk, maar de resultaten spreken eigenlijk voor Merkel. De Duitse maatregelen ter stimulering van de economie, denk maar aan de fameuze slooppremie of gesubsidieerd deeltijds werk, waren niet alleen toonaangevend voor Europa. Ze waren ook succesvol. Alleen de Duitse exportsector werd door de recessie getroffen. De binnenlandse vraag bleef enigszins overeind en de werkloosheid steeg nauwelijks. De Duitse economie kwam als een van de eersten uit de recessie en zal de komende jaren waarschijnlijk de groeimotor van Europa zijn. Het is ook de vraag of de Griekse regering bereid was geweest tot het doorvoeren van forse bezuinigingen als Merkel vroeger had ingestemd met financiële steun. De tactiek om de Grieken zo lang aan het lijntje te houden was zo slecht niet.
Sinds het reddingspakket voor Griekenland is het evenwel duidelijk dat de problemen van de Eurozone niet meer op te lossen zijn met Merkels tweepijler-strategie. Angela Merkel heeft het nog niet gemerkt. De nieuwste Duitse egotrip van afgelopen week om de financiële markten in hun eentje aan banden te leggen was het laatste hoogtepunt van de tweepijler- strategie. De publieke opinie en de politieke oppositie vragen om de financiële sector in de hoek te zetten, de Duitse regering luistert gedwee. Natuurlijk is een verbod op speculatieve transacties geen slechte zaak, maar niet als het slechts door één land wordt geïntroduceerd.
In plaats van stabiliteit heeft de Duitse regering nu voor nieuwe verwarring gezorgd. Als Merkel de markten echt had willen stabiliseren, had zij alle aarzelingen achter zich gelaten en luid en duidelijk haar engagement voor het Europese plan van 750 miljard euro bevestigd. Uitgerekend dit plan heeft het potentieel om de huidige crisis op te lossen, maar alleen als het ook echt wordt doorgevoerd. Het is de hoogste tijd voor alle landen om hun verplichtingen nu na te komen.
De crisis is inmiddels in een nieuwe fase beland. Na de bankencrisis, de recessie en de Griekse crisis, is er nu de schuldencrisis en zelfs een existentiële crisis. De toekomst van de Eurozone staat op het spel. Nationale egotrips helpen nu niet meer. Angela Merkel moet een nieuwe pijler aan haar strategie toevoegen: rechtlijnigheid in verbondenheid.
Dit stuk verscheen eerder in het Belgische dagblad "De Morgen"
Thursday, May 20, 2010
Lonely fighter or maverick?
The German ban of naked short-selling has caused new uncertainty in financial markets. It also met a lack of understanding from other Eurozone countries. The German solo attempt is a risky game.
What is good for Germany, is good for Europe. Since the start of the financial crisis, this very often seems to have been the guiding theme of the German government. However, remember the u-turns on bank guarantee schemes, economic stimulus packages and the approach to the Greek crisis? Initially against a coordinated European action, the German government often changed its mind, implemented national policies and confronted the rest of the Eurozone with a fait accompli. In the end, this strategy still led to good results but also to a lack of understanding from other Eurozone countries. Tuesday night’s decision to ban naked short selling seems to fit into this German strategy.
The German Ministry of Finance banned naked short-selling of sovereign bonds, CDS related to risks outside the Eurozone and the stocks of ten German financials. German Chancellor Merkel announced that the ban would remain in place until a common European solution has been found.
It still remains unclear what triggered this overnight decision. Did the German government have insider information which made the immediate ban indispensable? Was the German government dissatisfied with the European approach to tackle speculation and did it want to push other countries to do the same by presenting an accomplished fact? Or was it simply driven by domestic politics and the fading public support for the government? While all three explanations are plausible, the decision to ban naked short selling was in our view mainly driven by domestic politics. This view is supported by the fact that on Tuesday the German government also agreed on an international tax on financial markets. Details of this tax are still unknown and the ultimate success of such an international financial tax is also uncertain. However, it illustrates the government’s willingness to fight speculation, a policy topic which should find positive feed-back in the German public. Moreover, it undermines the German opposition’s attempts to gain political ground by proposing a financial transaction tax.
According to German Chancellor Merkel and Finance Minister Schäuble, the decision was needed to further stabilise financial markets. Recent measures had not been sufficient. Yesterday’s reactions in financial markets and comments from other Eurozone countries, however, showed that this goal had not been achieved. Markets dropped significantly and several Eurozone countries reacted with incomprehension. On substance, the German decision was welcomed. However, the timing and the solo attempt was less appreciated. Up to now, the German decision has left more uncertainties than clear facts. While the German government had somewhat slowed down the finalising of the €440bn Special Purpose Vehicle during the Eurogroup meeting on Monday, it now jumped the gun on financial market regulation. A clear line now looks different.
In the first stages of the current crisis, the Eurozone was affected by a global crisis. In these first stages, Germany’s more domestically oriented approach might not have been to the liking of everyone but it still delivered reasonable results. At the current juncture, however, the Eurozone is in the middle of a homemade sovereign crisis. In this situation, a coordinated European approach with a clear and strong commitment of all countries seems to be the only way out. In this context, the German solo attempt is a risky game as it creates new uncertainty in a just stabilising situation. To further stabilise financial markets, a clear line and commitment on the Special Purpose Vehicle and strong proposals for a new fiscal framework in the Eurozone might have been a better option than banning naked short selling.
What is good for Germany, is good for Europe. Since the start of the financial crisis, this very often seems to have been the guiding theme of the German government. However, remember the u-turns on bank guarantee schemes, economic stimulus packages and the approach to the Greek crisis? Initially against a coordinated European action, the German government often changed its mind, implemented national policies and confronted the rest of the Eurozone with a fait accompli. In the end, this strategy still led to good results but also to a lack of understanding from other Eurozone countries. Tuesday night’s decision to ban naked short selling seems to fit into this German strategy.
The German Ministry of Finance banned naked short-selling of sovereign bonds, CDS related to risks outside the Eurozone and the stocks of ten German financials. German Chancellor Merkel announced that the ban would remain in place until a common European solution has been found.
It still remains unclear what triggered this overnight decision. Did the German government have insider information which made the immediate ban indispensable? Was the German government dissatisfied with the European approach to tackle speculation and did it want to push other countries to do the same by presenting an accomplished fact? Or was it simply driven by domestic politics and the fading public support for the government? While all three explanations are plausible, the decision to ban naked short selling was in our view mainly driven by domestic politics. This view is supported by the fact that on Tuesday the German government also agreed on an international tax on financial markets. Details of this tax are still unknown and the ultimate success of such an international financial tax is also uncertain. However, it illustrates the government’s willingness to fight speculation, a policy topic which should find positive feed-back in the German public. Moreover, it undermines the German opposition’s attempts to gain political ground by proposing a financial transaction tax.
According to German Chancellor Merkel and Finance Minister Schäuble, the decision was needed to further stabilise financial markets. Recent measures had not been sufficient. Yesterday’s reactions in financial markets and comments from other Eurozone countries, however, showed that this goal had not been achieved. Markets dropped significantly and several Eurozone countries reacted with incomprehension. On substance, the German decision was welcomed. However, the timing and the solo attempt was less appreciated. Up to now, the German decision has left more uncertainties than clear facts. While the German government had somewhat slowed down the finalising of the €440bn Special Purpose Vehicle during the Eurogroup meeting on Monday, it now jumped the gun on financial market regulation. A clear line now looks different.
In the first stages of the current crisis, the Eurozone was affected by a global crisis. In these first stages, Germany’s more domestically oriented approach might not have been to the liking of everyone but it still delivered reasonable results. At the current juncture, however, the Eurozone is in the middle of a homemade sovereign crisis. In this situation, a coordinated European approach with a clear and strong commitment of all countries seems to be the only way out. In this context, the German solo attempt is a risky game as it creates new uncertainty in a just stabilising situation. To further stabilise financial markets, a clear line and commitment on the Special Purpose Vehicle and strong proposals for a new fiscal framework in the Eurozone might have been a better option than banning naked short selling.
Tuesday, May 18, 2010
Crisis drop
The German ZEW index dropped in May on the back of recent market turmoil. The ZEW index which measures investors’ confidence now stands at 45.8, from 53 in April; still clearly above its historical average. At the same time, investors have again become more positive on the current economic situation. The current assessment component increased for the twelfth consecutive month to its highest level since September 2008.
Today’s ZEW index illustrates the uncertainty the current sovereign debt crisis and latest market turmoil have created. The harsh winter, volcanic ashes, the Greek crisis, high market volatility and now the country’s most famous ankle, many unexpected events have challenged the robustness of the German recovery. However, up to now, the fundamentals of the Germany economy have rather improved than worsened. First quarter growth was better than initially feared, order books are filling and all leading indicators point to a further growth acceleration in the second quarter.
Looking beyond the summer, the growth momentum should slow down somewhat. Fiscal consolidation will also weigh on the German economy. Tax cuts have now officially been shelved at least until 2012. Additional consolidation efforts are also likely as the German government will want to continue its policy of leading by example. However, there is at least one upshot from the current crisis: the weaker euro. While many observers currently tend to see the euro as a crisis barometer, recent surveys show that many German businesses tend to be more pragmatic. For them, the weaker euro could be a blessing which simply boosts exports.
Today’s ZEW index illustrates the uncertainty the current sovereign debt crisis and latest market turmoil have created. The harsh winter, volcanic ashes, the Greek crisis, high market volatility and now the country’s most famous ankle, many unexpected events have challenged the robustness of the German recovery. However, up to now, the fundamentals of the Germany economy have rather improved than worsened. First quarter growth was better than initially feared, order books are filling and all leading indicators point to a further growth acceleration in the second quarter.
Looking beyond the summer, the growth momentum should slow down somewhat. Fiscal consolidation will also weigh on the German economy. Tax cuts have now officially been shelved at least until 2012. Additional consolidation efforts are also likely as the German government will want to continue its policy of leading by example. However, there is at least one upshot from the current crisis: the weaker euro. While many observers currently tend to see the euro as a crisis barometer, recent surveys show that many German businesses tend to be more pragmatic. For them, the weaker euro could be a blessing which simply boosts exports.
Subscribe to:
Posts (Atom)